Müziğini “poetik rock” olarak tanımlayan ve Aralık 2025’ten bu yana kendi şiirlerini şarkılaştırarak özgün bir külliyat oluşturan Ulaş Nikbay, yeni teklisi “Geçti Dedi Annem” ile dinleyiciyi sarsıcı bir iç odaya davet ediyor. Anneler Günü’nün alışılagelmiş kutlama mesajlarının uzağında, evin içinde asılı kalmış sessiz izlerin peşine düşen parça, hikayesini nesnelerin diliyle anlatıyor.
“Zaman Geçti, Ev Geçmedi”
Şarkı, dinleyiciyi doğrudan bir anlatının içine atmak yerine, parçalı bir hafıza akışına hapsediyor. Halıda ters duran terlikler, parkede kendi ekseninde dönen bir oyuncak tekerlek ve ne kadar silinse de çıkmayan o hayali lekeler… Nikbay’ın “nesne dramaturjisi” üzerine kurduğu bu dünya, “Zaman geçti, ev geçmedi” cümlesiyle kristalize olan o ağır iç gerilimi iliklerimize kadar hissettiriyor. Zamanın aktığı ancak acının mekâna çivilendiği bu atmosfer, kaybı dramatize etmek yerine onun gündelik hayattaki sessiz varlığını görünür kılıyor.
Müzikal tarafta poetik rock türünün en yalın ve yoğun haliyle karşılaşıyoruz. Düşük tempolu, vokali adeta bir fısıltı gibi öne çıkaran düzenleme; “Geçti dedi annem, hepsi benden geçti” nakaratıyla katmanlı bir yas duygusuna dönüşüyor. Şarkının sonundaki “Ne kadar silsem çıkmadı, halıda annemin yüzü” dizesi ise liriklerdeki yükü dağıtmak yerine bilinçli bir yoğunlukla dinleyicinin üzerine bırakıyor.
“Geçti Dedi Annem”, sadece nostaljik bir hatırlatma değil; kalbin sadece atmayıp, sesleri, yüzleri ve kayıpları nasıl “taşıdığına” dair derin bir yüzleşme. Ulaş Nikbay, şiirlerinden süzdüğü bu yeni teklisiyle, içimizde biriken ve aslında hiçbir zaman “geçmeyen” her şeyin dökümünü yapıyor.
(Son güncelleme: 6 Mayıs 2026)
